Event Horizon Protocol

In het midden bevindt zich een zwart gat; de kern is een absolute leegte, omringd door trage bogen van barnsteen, brons en zwak violet licht dat om de zwaartekrachtput buigt. De accretieschijf glijdt eronderdoor in koel blauw en zilver, bezaaid met speldenprikjes verre materie als sterren gevangen in de stroom. De linkerkant oogt bijna schilderachtig – textuurrijk, mineraal, compact. Dan breekt de rechterkant. Het beeld scheurt in horizontale scanlijnen, rood- en cyaantinten met kanaalsplitsing, en gefragmenteerde banden die ogen als een instortende skyline van pure data. Kijk goed en je ziet een enkele heldere vlam die uit de binnenring haakt, een klein ontbrandingspunt waar licht aan de aantrekkingskracht lijkt te ontsnappen, en vage verticale strepen die als regen door de gecorrumpeerde zone vallen.

De sfeer is koel en gewichtig – eerder ingetogen dan luidruchtig. Er heerst een spanning tussen de rust van de diepe ruimte en de onrust van een systeem dat uit zijn voegen barst.

Voor mij gaat dit werk over de grens tussen orde en ontbinding: het moment waarop een structuur zijn vorm verliest en in iets totaal anders verandert. Het vangt stilte en verval in hetzelfde beeld en vraagt je om beide te ervaren.

In een interieur geeft het een muur houvast zonder deze te overstemmen. De diepe zwarttinten en het beheerste palet passen bij een werkkamer, een woonkamer met donkere tinten, een studio, slaapkamer of een lounge waar je een blikvanger wilt die uitnodigt om nog eens te kijken. Het voelt als een venster naar iets onmetelijks – rustgevend van een afstand, complex van dichtbij.